telSpoed & crisis

Kindermishandeling, vele tinten grijs

#kindermishandeling #praktijkverhalen

In mijn werk komen we regelmatig kindermishandeling tegen. Soms is het heel duidelijk maar wij hebben ook vaak te maken met situaties waarover we echt veel discussiëren met elkaar of er sprake is van kindermishandeling of niet. De twijfelgevallen.

Ik noem een paar voorbeelden:

Een kind dat na mishandeling door haar vader uit huis is geplaatst en bij opa en oma woont. Haar opa en oma zijn zwakbegaafd en verwennen het meisje. Ze hoeft niets te doen, zij doen alles voor haar. Pleegouders worden altijd begeleidt door een pleegzorgorganisatie maar grootouders vinden  hulp bij de opvoeding niet nodig; zij hebben hun zoon toch ook prima groot gebracht? Ondanks dat de pleegzorgorganisatie heeft aangegeven het gezin niet te kunnen begeleiden, heeft de kinderrechter besloten dat het meisje bij haar  familie moet opgroeien. En ze is met haar drie jaar nu erg achter in der ontwikkeling. Mogelijk is ze zelf geen hoogvlieger, maar de vrees is dat ook de onder stimulatie hierbij een rol speelt. Maar de kinderarts wil daar op dit moment de vingers niet aan branden. Nu wordt eerst gekeken of door hulpverlening gericht op het kind het meisje zich gaat ontwikkelen. Ondertussen is het kind gehecht aan deze pleegouders; wat gaan we doen als ze inderdaad straks al twee jaar te weinig gestimuleerd blijkt te zijn? Hoe lang kunnen we toekijken?

Of het meisje van 13 dat opgroeit met een moeder met straatvrees. Het meisje heeft een periode gehad dat ze erg boos en agressief was thuis. Ze is een jaar uithuis geplaatst, met haar ging het daarna goed. De groep waar ze woonde vond na een jaar dat ze terug naar huis kon, want moeder werkte ook goed mee. Maar sinds ze thuis is komen moeder en dochter bijna niet meer van de bank af. In totaal is ze sinds begin dit jaar maar een paar weken naar school geweest. Ze heeft allerlei lichamelijke klachten, maar een oorzaak daarvan wordt niet gevonden. Ik wil het meisje niet opnieuw uit huis plaatsen, want ze gaat, vrees ik, kapot als dat zou gebeuren. Ik denk dat de oorzaak van het probleem bij moeder ligt, maar ik kan haar niet dwingen tot behandeling. Ik probeer haar natuurlijk te stimuleren, maar ze zegt het niet aan te kunnen Trouwens om zich te laten behandelen zal ze ook het huis uit moeten en dat is juist het probleem. De huisarts heeft ook geen oplossing.  Ik heb het gevoel dat ik aan het pappen en nathouden ben. Ze krijgt ambulante hulpverlening maar schiet dit meisje daar uiteindelijk genoeg mee op?

Of de kinderen van ouders die met elkaar in een complexe scheiding zijn? De kinderen weten dat ouders een grote hekel aan elkaar hebben. En toch moeten ze 2x per week van de ene ouder naar de ander. Ze worden heen en weer geslingerd tussen hun loyaliteiten en hebben duidelijk last van de spanningen. Een van de kinderen is vaak overstuur en scheldt zijn moeder voortdurend uit, terwijl de ander vaak bij moeder uithuilt en vertelt hoe vreselijk het is bij papa. Naar mijn idee is geen van beide ouders een slechte opvoeder, maar hun opvoedingsstijlen liggen mijlenver uit elkaar. Er zijn voortdurend verwijten naar elkaar over de wijze waarop de ander met de kinderen bezig is. In oudergesprekken probeer ik duidelijk te maken dat ze met elkaar in gesprek moeten. Dat ze hier en daar compromissen moeten sluiten en dat ze verder de ander moeten respecteren en accepteren zoals hij is. Alles om het spanningsveld waarin de kinderen zich bevinden op te heffen. Maar beide ouders zijn al teveel gekrenkt en toegeven aan de ander, daar zijn ze echt nog niet aan toe. Als zij dit niet kunnen, wat is dan wel de oplossing? En doen we daar de kinderen dan niet altijd vreselijk te kort mee?

Soms is het bijna fijn als je zeker weet dat er sprake is van kindermishandeling, want dan is ook duidelijk wat we moeten doen om het kind te beschermen. Het zijn echter vaak de casussen die in het licht/donker grijze gebied zitten die het werk zo ingewikkeld maken, en zo boeiend.

Anna, jeugdbeschermer Jeugdbescherming west

Dit blog is eerder verschenen op Anna haar eigen site:  http://eendaguithetlevenvaneengezinsvoogd.blogspot.nl

Reacties op dit bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Archief

Tags